home | meedoen | links | contact | disclaimer | privacy

Een leven zomaar weggerukt.

Een leven lang opgejut en verjaagd

Zonder liefde, zonder pracht en praal.

Moederziel alleen, zonder toeverlaat, zonder steun.

Bloedend binnenin, buitenkant neutraal.

Af en toe als iemands uitlaatklep ‘een dreun’.

Haar ogen daarentegen spreken boekdelen.

Zo graag willend en hopend op één enkele aanraking, iemand die haar zou strelen.

Niemand neemt deze taak op zich

Zo verwaarloost en vies

Ocharme voor een meisje

Nog zo jong,

Achtergelaten en beschouwd als stom

Volop in achterstand, scheef bekeken

In zichzelf gekeerd, als een soort onderpand

Leven net begonnen, en toch al op z’n eind

Moe van deze mensen ,al die streken,

zoals haar eigen gebreken.

Hopend en wachtend op deze laatste dag, het einde van haar leven

Eens aangebroken, probeert ze toch het beste van zichzelf te geven.

Gedicht details

Schrijf u nu in en win een Ipod!

Dichter
  • Nora
  • 2007-12-05 23:21:00
Details