Haar leven
Een dauwdruppel verlaat het blad
De ochtendzon schemert door de bomen
Terwijl vogels beginnen te fluiten
Het is tijd om te ontwaken
Dit is geen ochtend uit duizenden
Bijzonder leven heeft de aarde bereikt
Ze opent haar kleine onschuldige oogjes
Vol goede moed stapt ze het leven in
Hoe verder het leven vordert
Hoe moeilijker dit lijkt te worden
Wolken en noodweer komen en gaan
Maar in haar hart schijnt door hem de zon
Hun harten smelten langzaam in één
Het noodweer neemt hij bij haar weg
Hij weet haar doorns te passeren
Door hem zal ze weer opbloeien
Vorderen in het leven is geen straf
Maar een beloning die zich uit in weten
Een leven dat stil staat nodigt niet uit