Altijd wel ergens een vriend
Vanochtend is hij heen gegaan,en het is zo, maar, hij komt nooit meer terug.
Ik heb gisteren nog een minuutje naast hem gestaan,
in een oogwenk, het ging heel vlug.
Hij lachte, en ik wist het helemaal niet.
Hij deed altijd zo vriendelijk, maar hij had zoveel verdriet.
Had ik geweten dat hij het zat was om nog te leven,
dan had ik hem mijn schouder gegeven.
Hij had zijn problemen aan mij kunnen vertellen,
en me honderd vragen mogen stellen.
Ik zou hem een kopje koffie hebben ingeschonken,
of een glaasje rode wijn.
Samen zouden we dan hebben geklonken,
op wat ooit zou kunnen zijn.
Nu heeft hij me alleen gelaten,
en ik weet niet wat ik moet.
Te laat om nog te praten,
Pijn doet het besef, dat ik hem nooit meer ontmoet.
