Avondstrand
Nog nooit heb ik de windzo stil horen fluistren, als vanavond,
en de regen viel nooit zó langzaam en zó gelaten.
Nog nooit heb ik wolken
zich zo regelmatig-sereen weten sluiten
rondom grijze ondergaande zon
en nooit is de avond
zo onzichtbaar en scheidingsloos
in de nacht gegleden, als nu
- dit late uur -
waarop ik denk aan jou.
En terwijl alle golven
die nu geen schepen dragen
liggen te baren op ritmen van de wind
en de maan haar eerste stralen
over dit verlaten strand doet dwalen
dempen zandkorrels het geluid
van mijn te langzame schreden...
- ik denk weer aan jou -
en aan dat stille verdriet
dat mijn lichaam zo gelaten - één maakt
met het gebroken beeld van mijn gedachten,
waarin glazen tranen kristallen parels zijn,
versteend op de wangen van mijn gelaat
... om te vergeten wat ik niet vergeten zou
.. om te ontnemen wat ik zo graag houden wou.
