Oneindig Heelal
Als avondrood waakt over de nagelaten dagDie langzaam maar zeker verzwakt
Wacht daar de sterrrenhemel in al haar pracht
Om haar wonderbaarlijk licht
te doen schijnen over de duistere nacht
Het hemels gewelf
Oneindig en zo naakt
Van verre ontdekt men
de schoonheid van haar gelaat
Al geeft zij geeft haar lichaam niet prijs
In al haar facetten
onbegrijpelijk mooi
Onmetelijk groot
Een schepping van eenheid
In niemandsland
De grote creatie uit scheppingsverhaal
Nimmer zal een mens de bron bereiken
Waar het ooit ontsprong
Want ons menselijk brein
Kan de grootheid niet bevatten
Van een wonder dat het hart leert verlangen
Hoe de macht van het hemelse licht weerkaatst
en hoe het een mensenhart kan bevangen
De schoonheid die de wereld verlicht
En het hart vertaald.
