Oh. Rijmel..
Oh. Rijmel, Ode aan ‘t gedicht,
m’n geest is jou meestal te licht.
tóch biedt je mij vaak méér plezier,
dan ’n geestverruimend glaasje port
als ik weer eens wat moedeloos word
en vergetelheid zoek in ‘t glaasje bier,
vaak zelfs niet één, maar wel 2, of vier.
zó dicht ik me vaak uit de naad, als ut eh,
mechhanisch ddan nnog allllemaal ghaatt
en vvin ‘k zzzelfz vvaak vvollmaak ghelukk,
azzik rijm mmeddun kkraagje imme zstukkk.