Witte rozen
Witte rozenpaarse tulpen
bloeien zacht in de schemer van de zon
Er rust een stilte rond elke bloem
knoppen meeldraden stuifmeel
wachtend
geef ik je een hand
Alleen stilzwijgen heelt alle wonden
en toch is er zoveel niet gezegd geworden
onuitgesproken verdriet
vergane tederheid
of het laten ontwaren van vergankelijkheid.
Elke lijn is weemoed
spreken over ‘k weet niet wanneer
waar de waarheid ontmantelen zal
ik enig beeld
alleen achtergebleven
in onuitgesproken woorden
in de kille harde regen meegebracht
en volk
teveel om op te noemen.
Eens komt alles weer terug
je woord en je gebaar
in stilte vervaagd
zullen weer herkenbaar zijn
ik teken je na
een fruitkorf groot
gek gekleurd
blauw als de zee omkaderd met regelrechte parallellen.
Gedicht details
Dichter
- Hermandupont
- 2010-09-16 15:34:38
- Catagorie : eenzaamheid
- Aantal letters : 784
- Aantal woorden : 121
- Aantal regels : 29
- Tags : witte, rozen, tulpen