Eenzaam
Waarom ben ik zo eenzaam diep van binnenniemand laat ik toe om me te beminnen.
Heb er geen bok op mezelf bloot te geven
geen enkel moment zelfs niet heel even.
Mijn gevoel als dat er nog zou zijn
voelt onaangenaam helemaal niet zo fijn.
Wil ook niemand om me heen
enkel mijn kids dat houdt mij op de been.
Wat ik ook wil of wat ik wil doen
ik weet dat 't nooit meer zo zal zijn als toen.
Alles is mij ontnomen mijn hart word kil
zelfs in gelukkige momenten ben ik heel stil.
Eenzaamheid is mijn lot dat is mijn karma
wie me zegt dat hij me graag heeft is voor mij bla bla.
M'n lichaam zegt ja, m'n geest zegt neen
enkel mijn kids die houden me op de been.
Ben heel onzeker naar de toekomst
haat heel zeker mijn afkomst.
Het komt in me op die eenzaamheid
wordt nu tijd voor de laatste avondmaaltijd.
Help me niet, ik wil alleen
zeggen dat 't me spijt voor elkeen.
Ik deed m'n best, word toch niet gezien
en m'n goede wil wordt toch niet doorzien.
