Mij lief
ooit hield ik leven in mijn armenzat op blauw katoen tapijt
zag grote bruine ogen in iets
zo klein zo fijn en warm
waarvan ik wist
dat het zou groeien
tot een briljante boom
een tak van mij die terug leidt
naar een bron van zijn
dat ben jij waarom ik mij nu
zorgen maak
een verloren grip waarvan ik weet
dat het niet te behouden is
mis ik even die blijmoedigheid
in jou
de diepte in
vraag ik mijzelf af
heb ik goed gedaan
is de greep op het leven dan echt van mij
jij bent mij lief mijn zoon
jij bent mij lief
