home | meedoen | links | contact | disclaimer | privacy

Nieuwe Wereld

Geen kind meer maar nog niet volwassen.
Te klein voor laken, te groot voor servet.
Een wereld die moeilijk is om je aan te passen,
iets, waartegen je je soms verzet.
Voor het ene te groot, voor het andere te klein,
heen en weer geslingerd, mossel noch vis.
Wat zou toch die onzekerheid zijn
die van binnen in je gaande is?
Je staat voor de spiegel te dromen, wel uren.
Je bloost, als je hoort over hem of haar.
Dat fijne gevoel, kon het maar blijven duren.
Zou dit nu de liefde zijn? Echt waar?
Soms kun je huilen, heel stil in een hoekje.
Soms stuif je op als een wild beest.
Vraagtekens in je agenda of dagboekje.
Wat is er toch met me? Ik ben nooit zo geweest.
Meisjes willen alleen flaneren.
Ze maken zich mooi voor die knul op de hoek.
Dromend over zijn ogen, zijn kleren,
dat leuke shirt, die toffe broek.
Jongens gaan stoer doen, plagen de meisjes
maar blozen, als zij kijkt naar hem.
Ze zingen liedjes, bekende wijsjes,
met telkens overslaande stem.
Zoeken naar dat andere leven,
dat noemt men de pubertijd.
Je hebt je eerste stap gegeven
op weg naar de Volwassenheid.


Achtergrond informatie

Geinspireerd op het liedje van Paul van Vliet, Meisjes van dertien. Mijn eigen pubertijd en die van mijn zussen en nichtjes liggen al lang achter me, maar ik weet precies hoe onzeker je kunt zijn in deze periode.

Gedicht details

Schrijf u nu in en win een Ipod!

Dichter
Details