Wijs
Speelman, hij was wel,wijs
mij de weg, naar ’t onbekende
sprookjesland. Reeds ver,
verder dan naar de overkant,
overmand, val ik
over die schaduwrand,
zigzaggend
over
een kronk’lend
ziek pad.
Geen maat en val.
een niemendal,
in niemandsland.
Geen schijn,
geen teken aan de wand. Verloren
voor altijd
onderweg.!
