Messen blinken..
Messen blinken...
Messen blinken, kreten klinken,
bloedrood kleurt het gras....
hoe kon zij mij zó wreed verminken,
waar ‘k niet eens aan ‘t zingen was ?
Mijn gulden roede ( moe van ‘t wachten )
raakte speels dat plekje aan
met één wens nog in gedachten,
nou, dàt is niet goed gegaan......
Een flits en met ‘n onvermoede woede
onthoofdde zij (oh. raadsel vrouw),
m’n arme lust-verblinde roede,
die daarna nooit meer glanzen zou...
Dus, al ben ik zélf verguld Nel,
dat je dit beroepje op me doet...
en ook bést wel uitgebruld wel,
helaas ben ‘k tevens eh....uitgeroed !