De lamp
Een oude lamp knippert de duisternis tegemoet,soms even helder en licht, dan weer donker en afwezig,
zoals die oude lamp is ook mijn gemoed,
mijn lief; waar ben ik toch mee bezig!
Mijn hoofd loopt over van gedachten aan jou,
jij ziet mij niet staan, en helaas zal dat ook zo blijven,
ik laat kansen schieten uit misplaatste trouw,
ach mijn lief; soms kunnen gedachten je leven leiden!
Een oude lamp sterft een langzame dood,
uiteindelijk is het draadje dan echt door gebrand,
vanaf dan is de lamp een vage herinnering, nog slechts schroot,
mijn lief; ik doe dan mijn volgende woorden gestand!
Ik hou van jou, dus wil jou gelukkig zien,
jammer dat, dat moet in de armen van een andere vlam,
en ach, ergens zal het best wat pijn doen misschien,
maar mijn lief; ik moet zorgen dat ik verder kan!
Die oude lamp is er straks niet meer,
verwijderd uit de fitting en afgevoerd als schroot,
vervangen door een nieuwe peer,
mijn lief; niet meer; niet langer jou devoot!
Daarom schrijf ik dit nu op,
ik wil je dit vertellen,
straks ben je slechts nog een litteken,
met een vage herkomst,
dan zit je niet langer vast in mijn kop,
hoef ik niet meer de behoefte te bedwingen je te bellen,
voelen die flirts met die andere man niet langer als dolksteken,
en kunnen we allebei verder met onze toekomst.
Een nieuwe lamp schijnt helder en fel,
verlicht de wereld om mij heen,
verdrijft die recente donkere hel,
mijn lief; dan, niet nu, maar straks… dus later… ben ik weer op de been.
