Opoe
OpoeIn die tijd moest je oma’s nog OPOE noemen,
de onze sprak nog van “weerom” en van “altoos”
en over Gods liefde in de vogeltjes en de bloemen
maar ze keek daarbij altijd zo vreselijk boos...
Nee, blijheid wist ze ons niet echt te brengen,
haar hele wezen straalde altijd slechte zin en
hadden wij plezier, dan voelden we ons krengen,
zélfs vader bond bij haar heel duidelijk in...
Opa heeft weinig herinnering nagelaten,
die zat er altijd gewoon wat zwijgend naast,
hij diende als bevestiging voor haar praten...
dus, àls hij iets zei was iedereen verbaasd !
Zó ging ‘t dagje dan voorbij dat ze logeerden,
dan brachten we hen ‘s avonds naar ‘t station en
na ‘t zwaaien was het éérst wat we probeerden,
of je, ongestraft, gewoon nog làchen kon...
