Zomaar ineens een plaatsvervangster
jij... jij kwam in ons gezinen nam ongevraagd m'n moeders plaats in
en als je die had verdiend, zou je mij nu niet horen
maar door jouw toedoen, ben ik zoveel verloren
jij.... jij brak gewoon in, in mijn leven
maar vergat mij wel,wat liefde te geven
jij... jij maakte zo ontzettend veel stuk
met jouw als 2de moeder had ik niet echt geluk
misschien deed je op jouw manier je best
maar eigenlijk heb jij gewoon m'n leven verpest
de band tussen mijn vader en mij accepteerde jij niet
en ik... ik had daardoor zo ontzettend veel verdriet
ik was in die tijd, een eenzame kleine meid
snapte jij niet dat mijn vader de belangrijkste was in die tijd???
al die jaren lang, manipuleerde jij hem
en ik had niks te zeggen, ik had geen stem
maar wat had ik als klein meisje, tegen jou moeten beginnen???
ik kon m'n verdriet, onmacht enz. niet eens verwoorden in zinnen.
dus onderging ik alles, al die jaren lang,
en werd uiteindelijk heel verdrietig, en vooral bang
nu ben jij intussen op leeftijd, eigenlijk gewoon oud
maar als ik aan jou terugdenk, krijg ik het nog steeds koud
Gedicht details
Dichter
- Akkelie
- 2009-03-02 15:38:52
- Catagorie : familie
- Aantal letters : 1092
- Aantal woorden : 197
- Aantal regels : 22
- Tags : stiefmoeder, verdriet, onmacht