home | meedoen | links | contact | disclaimer | privacy

Dromen

Ik spiegel mij meer dan ooit
aan een aangezicht
dat het mijne niet is.

Al heb ik al enige tijd de daver overwonnen
tussen tijd en ruimte,
aan de rand
van gelaten onherkenbaarheid.

Dan nog,
ben ik nu al in een keerpunt gekanteld,
in de smalle strook
tussen realiteit en spiegelbeeld.

Ik verjong soms nog in mijn verbeelding
en laat mezelf dan aan zijn lot over;
laat op dat moment dan maar
de keien van herinneringen betijen, hard tegen hard.

Ik roei al lang niet meer stroomopwaarts;
ik rijg geen kralen meer aan mijn bestaan,
ik heb geen gedrevenheid meer, en ook geen roem,
maar ik heb nog wel de illusie, heel even, tijdloos te zijn,

Zoals een tweeling die het onmogelijke betracht
om van die ene unieke andere
ooit eens te kunnen vervreemden,
wat eigenlijk nooit lukken kan.

Als ooit eens de schim van het verleden
mij onder die lichte donsdeken zal verpletteren,
is mijn heil alleen in het licht
van die felle onbekende dageraad te zoeken.

Alhoewel ik eigenlijk nu al liever van een verdiende rust geniet,
eerder dan na een tijdloze dood;
dan ruim ik morgenvroeg - heel discreet -
het puin van al die flarden van dromen;

Want al die pijnlijke, al die wezenloze,
en ook die schijnbaar zo dierbare scherven van gedachten
blijken - al bij al - veel kwetsbaarder te zijn
dan ooit te voren.

Gedicht details

Schrijf u nu in en win een Ipod!

Dichter
  • Pauli
  • 2009-11-21 07:03:58
Details