Een gepolijst verleden
ik wil niet horen hoe hetsterft hoe het lijdt of schreeuwt
zoals de dood spreekt wanneer het been
van een klavier zich snijdt in een te diepe wond
want hoe glansrijk de dichter zich ontdoet
van door het leven getekend en gekregen moed
scheurt mijn ziel het laatste album die nog zacht
spreekt van hoe goed het was en slaat mijn hart
met ingetogen pas en overschrijdt dit leven
met te talrijke momenten
of mijn ziel de aarde zal dragen zal ik
nooit weten, want mijn aard bedrijft in stoffige
wijnkelders de liefde waar het zoet mijn bestaan laat
kleven aan de hals met het verzoek
het oud zeer slechts te herinneren
als een gepolijst verleden
