home | meedoen | links | contact | disclaimer | privacy

SYMPHONY

Als ik denk aan de oneindigheid van deze aarde
En alle leven en mechanismen overzie
Wat is het, dat onze voorouders bewaarde
Geluid, wat woorden een SYMPHONY....

Zijn gevoelens zo weggeschoven
Louter klanken, niets meer waard
Konden..kunnen we niets beloven
Woorden snijdend als een zwaard

Geluiden die zich zo verruwen
Zoeken naar die warme klank
Gevoelens voor zich uit gaan duwen
De kilte in een woord van dank

Weggevallen glans van't leven
Doffe blik op 't aardse doen
Doodgebloed er is....was geen streven
Vastgekluisterd...ik verzoen

Laat los..en zie de goede wegen
Bewandel ze en zie de bloei
't Is aan ons door GOD gegeven
De wind die was en overwoei

Als een bloem zet ik mijn zaad
Met alle twijfels over het welzijn
Ik ben onkruid, geen overdaad
Maar blij dat ik mocht zijn.

Trudy.


Achtergrond informatie

Een kijk op de wereld en mijn gevoel van zijn. Een overpeinzing over leven en hoe het gevoeld moet hebben en nu nog voelt. De oneindigheid hiervan.

Gedicht details

Schrijf u nu in en win een Ipod!

Dichter
Details