De tranen uit de hemel
Loop in de regende druppels ontwijken
de wind verroert mijn haren niet
mijn hart klopt
maar voel het niet
ik kijk, maar zie niets
ik leef, voel het niet
wat is er aan de hand
in welke vreemde wereld ben ik beland
toch loop ik verder
misschien verschijnt de zon
die mij het meest verwarmen kon
ik mis het,
stemmen spreken
maar zeggen me niets
bewandel ik de verkeerde weg
of zijn het alleen woorden die ik zeg
regen regen
de hemel huilt
mijn hart schreeuwt
waarom?
de wind streelt mijn bleke wangen
worstelend van binnen
extreem kalm van buiten
even hoor ik de vogels niet fluiten
stap voor de stap
wandel ik verder in de regen
verloren voelend
ziek van verdriet
zie je mij dan niet
hoor je mijn harten huilen niet
waarom sla je geen arm om me heen
voel ik me zo intens alleen
de wereld draait maar door
galmend, een engelkoor
die zang verzacht even
als ik hoor zingen, hoop doet leven
moedig en dapper
wandel ik voort
naar een plekje waar ik behoor
ogen, kijkend omhoog
de hemel donker en traag
mijn gevoel gestaag
bleke wangen
natte doffe ogen
kijken me aan als ik in de spiegel kijk
dat meisje is gekrenkt
aan dit leven nooit gewend
zuchtend draai ik me om
en denk ... kom
de lentezon zal je straks verwarmen
en geeft je bleke wangen kleur
je mag er nog zijn
met liefde en pijn
stemmen verstommen
ik ga op zoek naar nieuwe bronnen
ik adem dus ik leef
beleef
