LICHT
Prijkend met de veren van de zonals een herinnering aan de dag
Schijnt de maan als een helder baken
voor de verdwaalde in de nacht
Maar ook de maan is niet te zien
zonder de zon te kennen
Hij, die de dag ten volle leeft
kan aan het donker wennen
De nacht laat hem ten slotte koud
en evenzo de dag
Dan rest slechts de verwondering
`Wat licht toch niet vermag`.
