't Goude Hooft..
Triest, haast verdrietig deze laatste dag
ik vond ’n bloem, maar heb haar weer verloren
niets anders kan m’n hart nu nog bekoren
wat bood dit jaar maar kort z’n blije lach...
M’n lotus-lief uit het voorbij-Den Haag
nóg hoor ‘k de klokken van de Haagsche Toren
‘t Goude Hooft kan nu alléén nog storen,
nu ‘k haar beeld steeds op m’n netvlies draag...
Maar dit gaat voorbij, en straks is daar haar lach
waarmee zij weer m’n “vriendenkring” zal sieren
met rijmen die ’n dichter feest doen vieren
weer nét als toen... die onvergetelijke dag!