De oude bosneger
hij loopt met strakke starende ogenwaarin hunkering en zacht verdriet te lezen is.
de kreukels op zijn gelaat zijn niet te strijken,
ze schreeuwen om de wilde vrijheid
de geuren van de rode zanden en
de bruine kreken in het groene bos
maar hij krijgt zure gassen daarvoor in de plaats
zo loopt hij met een grijze blik door de drukke straat
