Tuin van verdriet..
In het tuintje van verdrietstaan de treurende wilgen
buigend over wat ooit groen was
Maar op hun eigen manier wel in hun sas
Rozen vol doornen in perkjes, ooit mooi rond
hier en daar een vreemde spriet, te mager en te bont
Het onkruid zoekt haar weg, het deert haar niet
Zo verloopt de tijd, in het tuintje van verdriet
Maar elk stukje verlatenheid
toont op zich enorme vrijheid
Wilde dichtbegroeide gewassen
vormen talrijke, nooit geziene, rassen
Op de juiste manier bekeken
is de tuin niet onder het verdriet bezweken
Maar rijk geworden door de jaren heen
geen enkel groentje staat er nog alleen
De tuinman krabte op zijn hoofd, hij vond het veel te bont
Hij werkte en hij knipte, alles terug mooi gezond
Onkruid verdween,de zon die scheen
Hij gooide alles op de hoop, zijn zweet was goedkoop
Laat mij staan, zei plots de magere spriet
ik woon hier al jaren zoals u ziet
Heb ik ooit iets misdaan misschien,
zodanig veel dat ik mijn dood verdien?
Ik heb zolang gepraat, met al wat hier staat
Trok menig tak doorheen de dag, ook al werd het soms laat
Ik zag de geboorte van paardebloem en muur
Ik ga voor hen allen door het heetste vuur
De tuinman kon zijn oren niet geloven
die stem kwam vast van die van hierboven
Hij heeft wel zijn ontslag mogen ontvangen
Want hij liet vanaf die dag alles staan en hangen!
