Dementie
Ik kan alleen maar kijken.Kan nu niets meer doen.
Zo stil, zo in zichzelf gekeerd,
levend met de dag van toen.
Ze nam geen afscheid, ging gewoon.
En dat doet juist zo zeer.
Want eens komt het moment, de dag,
herkent ze me niet meer.
Hier is geen heden, ook geen toekomst.
Haar ogen worden zacht.
En ik weet dat ze niet naar mij,......
maar het verleden lacht.
