A U L A
Voor Yasmine
De uitweg is onder je weggegleden
Nu sta je daar uitvergroot
Naast een wassen licht
Met uitgewist geweten
Met gestokte verbeelding
Met de adem van de eeuwigheid omgeven
Was de hunkering naar je ballingschap zo sterk?
Was er geen vers waarmee kilte kon worden weggeschreven?
Of muziek waarmee je letsels kon vernederen?
Nu rest enkel een litteken dat niemand ooit zal strelen
De taal waaruit we ontroering hoorden spreken