Sorry mama.
Het spijt me, maar ik vecht niet langer.Het spijt me, maar ik geef het op.
Het spijt me, ik verlies alles.
Ik weet dat je wilt dat ik vecht tegen de anorexia.
Ik weet dat je wilt dat ik niet opgeef.
Ik weet, diep van binnen, dat je van me houdt.
Je wilt niet dat ik opgeef.
Je wilt dat ik vecht.
Je wilt er alles aan doen om me beter te laten voelen.
Maar ik geef wel op.
Maar ik vecht niet langer.
Maar je weet hier niks vanaf.
Niks weet je van mijn gevecht, dag in dag uit.
Niks ga ik je vertellen, ik bespaar je ellende.
Niks kan je voor me doen, hoe graag je ook wil.
Sorry mama...
