De oude man
tegen de duinen aangedruktligt een dorpje stil en vree
een plekje ingetogen
bezwangerd door de zee
onder wat beukenbomen
staat een bankje heel sereen
een oude man zit stilletjes
kijkt peinzend voor zich heen
de groene bladertooi
geeft enig zwoelte
schermt de zon wat af
zorgt voor wat middagkoelte
een vogel tjilpt in `t lover
de zomer lengen wil
en verder staat
de hele wereld stil
de oude man,
peinst, zijn ogen toe
hoe het is gelopen
hij kan niet meer, hij is moe
hij denkt na over zijn vrouw
die plots overleden is
hij hield zielsveel van haar
het blijft een groot gemis
over zijn kinderen
een uitgelezen boek
hij ziet ze bijna nooit meer
geen tijd voor een bezoek
over zijn arbeidzaam leven
wat hij achter zich liet
opeens was het over
was de zaak failliet
nu na al die jaren
niemand hem meer kent
iedereen hem heeft vergeten
eigenlijk afgeschreven bent
ach wat is levenswaarde
wat heeft het nog voor zin
voor hem is het afgelopen
hij voelt het binnenin
de oude boom, die staat er nog
het pleintje is in rouw
de oude man is opgegaan
vertrokken naar zijn vrouw
