Opa
Soms denk ik weer terug aan die opa van mij,
met die pet op z’n kop en z’n klompen vol klei
met z’n dubbelbreed handen en roestige stem,
ja, eigenlijk, denk ik best dikwijls aan hem
dan voel ik verdriet en verlang naar die tijd,
maar besef ook: mét opa, ben je die toch écht kwijt...