Smart
Ik weet wel dat ik niet kan blijven huilenOm jou, die - veel te jong - ons achterliet.
Ik weet wel dat ik niet kan blijven schuilen
Achter dit veel te groot, onmenselijk verdriet.
Maar ‘k vind sindsdien geen rust meer in dit leven,
Ik zie gewoon geen toekomst en geen doel.
Die pijn om jou, ik kan je niets meer geven.
Slechts wie dit zelf ervaart, weet hoe het voelt.
Ik zou jou nu nog zoveel willen zeggen
Als ik voor jouw graf sta, telkens weer.
Maar ik hoefde jou toch nooit iets uit te leggen
.... dus ik leg maar weer bloemen bij je neer.
Het verlangen naar jou, die ik zo mis,
Het heimwee naar mijn kind, dat niet meer is!
Het is niet te vatten wat jou is gebeurd.
Voorgoed jou verloren, voor altijd getreurd.
De rest van mijn leven gedompeld in rouw,
Want, meiske, ik hield zo ontzettend van jou.
En hierover raak ik nou nooit uitgejankt.
Fijn dat ’k jou mocht kennen, mijn dochter. Bedankt!
Die gillende pijn, dat felle verdriet.
De tranen, die vloeien ... al wil ik dat niet.
Die wond in de ziel, die pijn in het hart.
Het is geen verdriet ... Het is een smart
