Twee engelen
Een klein meisje voelt zich alleen.
Ze begrijpt niets van de wereld om haar heen.
Verdrietig kijkt ze rond.
waarom zijn grote mensen zo gemeen!
Meisje wordt tiener.
Gebukt van verdriet staart ze voor zich uit.
Ze weet het niet meer, kan niet vooruit.
Er vloeit een traan over haar gezicht.
Dan plots in de verte verschijnt er een licht.
Meisje wordt vrouw.
Gelukkig kijkt ze om zich heen.
Ze heeft een vriend, is niet meer alleen.
Ze lacht, geniet, laat mensen stralen
die op hun weg eventjes verdwalen.
Vrouw wordt ouder.
Verward kijkt ze om zich heen.
Het oude vrouwtje, voelt zich alleen.
Stil zit ze in een hoekje, laat alles gebeuren.
Het verlies van haar liefde.
Ze heeft verdriet, is niet meer op te beuren.
Dan sluit ze haar ogen om ze nooit meer op te slaan.
Ze volgt het licht naar het hemels bestaan.
Twee engelen kijken vredig om zich heen.
Twee engelen, volmaakt en sereen.
Ze stralen in het gouden licht.
Twee engelen met een lach op hun gezicht.
Achtergrond informatie
Dit gedicht is geinspireerd door drie fasen van het leven.
De liefde overheerst. Ook na de dood. Zou dat niet heerlijk zijn?
Groetjes Godelieve Brusselaers