Verdriet
verdriet.
Verdiet lijkt op.
De zon nooit meer zal schijnen.
MAAR,,,,,
ze komt altijd weer op.
Als een trein voorbij raast.
En toch staan blijft.
MAAR,,
de trein stopt heel langzaam.
Als de zee onophoudelijk op de rotsen beukt.
MAAR,,,
de zee beukt net zolang tot de rotsen uit en afgesleten zijn.
Als een lawine met donderend geraas van de berg afrolt.
MAAR,,,
De lawine met zacht geweld eindigd in het dal.
Als een schip stuurloos over de eindeloze zee rondzwalkt.
MAAR,,,
het schip vindt altijd een veilige haven.
Als een waterval met veel lawaai naar beneden stort,
MAAR,,
ze zacht kabelend verder stroomt in de rivier.
Als een orkaan over het land raast
MAAR,,,,
De orkaan eindigd in een zacht windje.
Het verdriet lijkt grijs en grauw.
Maar heel langzaam wordt het blauw.
Geschreven door Annelies v. t.
Achtergrond informatie
dit gedicht heb ik geschreven toen mij nichtje door een verkeersongeluk om het leven kwam.