Wanhoop
Het verlies van een kind,zoveel bemind,
geeft een gevecht,
dat nooit wordt beslecht.
Altijd die pijn,
niets is meer fijn.
Je hebt levenslang,
dat maakt soms bang.
Alles doet zeer,
ik wil zo niet meer!
Mijn kind is dood,
dit leed is te groot.
Soms kunnen er ineens
alleen maar tranen stromen
van pijn en van gemis.
Dan wou ik dat voor mij
ook de dood kon komen.
Geen God, geen mens,
die dan mijn trooster is.
Hoe moet ik nu verder gaan?
Ik kan dit verdriet niet aan.
Wie tilt mij uit het dal,
waarin ik steeds dieper val.
Wie droogt mijn ogen,
helpt mij gedogen.
Het kreunt in mij:
God, sta me bij!
